Kleine ‘vreemdeling’
Allereerst iedereen bedankt voor de leuke reacties op mijn vorige berichtje.
Enkelen van jullie vroegen het al; willen we weten wat de kleine gaat worden?
Kan ik straks de leuke kleertjes van Noa weer uit de kast halen (waarvan ik popel om ze weer aan te mogen trekken) of wordt het een heerlijke nieuwe garderobe voor een klein knulletje?
Bij Noa was het duidelijk, we wilde het niet weten. En om eerlijk te zijn vond ik het bij haar ook gemakkelijker.
In mijn ogen had je nu alweer 4 jaar geleden veel meer keuze in unisex kleding en wat ook meetelde was dat in die periode aqua en lime dé trendy kleuren waren voor zowel een jongen als een meisje.
Ik vond de kleurtjes ook heerlijk fris en dus was de drang om ‘het’ te weten eigenlijk niet aanwezig.
Maar nu kriebelt het toch wel aan mijn kant! (en nog? niet bij Lé)
Ik ben er erg wisselvallig in, de afgelopen weken neigde ik erg naar wel weten en dan vooral omdat ik dan zou weten of ik de hopeloze zoektocht naar een leuke jongensnaam op zij kon zetten of dat we ermee door moesten gaan.
Wat een crime om een leuke jongensnaam te vinden! Maarrr, we hebben ‘m!
Er kan een jongetje komen om het zo te zeggen, ik heb nu rust. Meisjesnamen zijn er genoeg, daar heb ik me tot nog toen daarom ook nog helemaal niet mee bezig gehouden, de jongensnaam moest alle aandacht krijgen.
Dus dat is 1 rede minder om het geslacht op 16 maart (20 weken echo!) te laten verklappen.
De tweede rede is meer praktisch en tuttig… In wezen hebben we nog veel spullen van Noa, maarja… je wilt toch ook graag wat voorpret en tot nog toe loop ik (tot grote vreugde van Lé) telkens met lege handen de leuke winkels weer uit, want het is of jongetje of meisje.
Er zijn heerlijk spullen, ik zou mezelf suf kunnen kopen, maar het is allemaal echt voor een meisje of voor een jongetje en de neutrale spullen ben ik zat.
Dus tja… wat zal het worden 16 maart?
Wat mij betreft kan het op dit moment alle kanten op…
Het lijkt me namelijk ook leuk eens een keer mee te maken dat je het geslacht niet weet en een keer mee te maken hoe het is als je het geslacht wel weet.
Maar anderzijds voelt het ook weer als een soort falen?! en de verrassing was ook zo leuk.
Wanneer iemand zegt dat hij een kado voor je heeft wordt je ook reuze nieuwsgierig, dan wil je graag weten wat er in zit. Wanneer diegene door jou nieuwsgierigheid verklapt wat je krijgt voelt het toch anders aan. Dan kan je wel fantaseren over hoe het eruit zal gaan zien, maar de grote verrassing van het onbekende is weg…
En zo kan ik maar door en door en door speculeren… want juist het fantaseren en de direct voorpret lijkt me ook weer leuk, pfff
Hoe was het bij jullie? Wisten jullie het? en hoe vonden jullie dat?
En mocht je nou nog blanco zijn mbt ervaringen, wat zou jij dan denk je doen?
(En wat nu het grappige is, ik wilde dit hele blogje nieteens deze kant op sturen, ik wilde het eigenlijk over astrologie hebben en de mate waarin de voorspelling mbt karakter klopt. Zo zie je maar weer, waar het hart vol van is….)
Ik ben veel te nieuwsgierig dus ik wilde het weten. Ook mbt het kopen van kleding, aankleding van het slaapkamertje etc. Bij mij was er geen twijfel over mogelijk. Ik wilde het weten en daarna mocht iedereen het ook weten. Kon het toch niet voor me houden. De naam bleef voor de meeste wel een verassing!
astrologie? Hmm… het is idd een hele andere kant op gegaan. houden we die nog tegoed…
Wij wisten het bij Fee-Luna en bij Marijn al. Dat wilden we graag. Vooral ook omdat alle spullen jongen- of meisje gericht zijn. Unisex zie je nog maar weinig tegenwoordig, en als het er wel is dan is het vaak erg saai en helemaal niet leuk. Geen verrassingen voor ons dus.
Bij Marijn hadden we veel al. Grote spullen, zoals bedje, commode, eetstoel, etc., kun je makkelijk overdoen van meisje op jongen, maar met kleding wordt het toch een ander verhaal. daarom wilden we het nu toch ook wel weer weten. Moesten we een hele nieuwe garderobe aanschaffen of toch niet?
Mocht er ooit, in een verre toekomst, een derde kind komen (we zijn er nu nog niet over uit en sluiten niets uit. maar voorlopig is het wel goed zo) dan denk ik dat ik het een verrassing laat.
Ik vind het juist heel erg leuk om te weten dat we een klein knulletje krijgen.
Ik was ook veel te nieuwsgierig om het niet te willen weten. En het was zo duidelijk zichtbaar dat we er niet omheen konden.
Nu hangt de kast vol stoere jongensspullen en het kamertje heeft een Hollands rood/wit/blauw thema. Is dus unisex net als de wagen.
En er zijn nog zoveel verrassingen: heeft hij haar, op wie lijkt hij, is hij groot of klein?
Mijn broer wilde bij allebei niet weten wat het werd en die heeft een jongen en een meisje.
Succes met je beslissing, hihihih.
Liefs Tessa
ik wilde het ook wel erg graag weten en met een tweeling op komst en een dubbele naam wens had ik 4 jongens en 4 meisjes namen moeten bedenken…..wel fijn dus dat we na 16 weken hoorden dat we 2 jongens zouden krijgen!!!
Ben benieuwd!! Liefs en geniet er van!
Haha, stiekem wil je het wel weten dus
Ik heb nog geen kinderen, maar ik zou het niet willen weten. Ik ben ook niet iemand die de kamer roze of blauw zou maken. Ik houd helemaal niet van roze of blauwe kleren. Je hebt zoveel leuke kleertjes en kleuren die voor beide kan!
Succes met je beslissing!
wij wilde het met beide niet weten!! Puur om de verrassing die je zo mooi beschrijft, te behouden!! Tuurlijk is het handiger… maar je bent in verwachting of niet !?
ieder zo zijn mening… wat je ook beslist..het wordt hoe dan ook een heerlijk klein hopie om van te houden!
Hoi hoi, wij wilde bij beide zwangerschappen weten wat het zou worden. Ik vond het wel zo handig. Verder wist niemand het wij hebben het voor iedereen geheim gehouden. Wel grappig dat je al een jongensnaam weet. Wij hadden voor wij wisten dat het een meisje zou worden al wel een meisjesnaam staan, maar geen jongensnaam, daar kwamen we niet uit. Dit was bij alletwee de zwangerschappen zo. Na de echo hoefden we dus ook niet meer na te gaan denken over een jongensnaam.
2 x wisten we het niet. Bij Wieke overtuigd dat het een meisje was. Bij Jiska overtuigd dat het een jongetje was. Toen de verloskundige vroeg hoe heet ze, moesten we dus ook nog ff denken. Jongejtejsnaam stond vast, maar meisje…
Ik blijf het leuk vinden om een soort verrassingsei te zijn. Een eventuele volgende keer willen we het dus weer niet weten.
Tja… kan er een lang verhaal van maken maar was vooral gewoon TE nieuwsgierig
Ik ervoer die twintig weken dus al al lang genoeg wachten hihi. Gelukkig een man die er hetzelfde over dacht (allebei). Daarnaast was bij beide ventjes ook voor een leek goed te zien dat t ventjes waren, dus wie weet hadden we het zowieso dan wel te weten gekomen 
Dikke zoen vanuit t Zwijnse! Ben vooral blij om te lezen dat t allemaal zo goed gaat, heeerlijk! En al bijna op de helft, jeahhhhh!
wij wilden het bij beide kindjes graag weten en ook kijken of mijn sterke voorgevoel klopte…ja dus, beide keren! toen ik in verwachting was van Leann was Ryan 4 jaar en die was er van overtuigd dat het een meisje was, toen dat ook daadwerkelijk ook zo bleek te zijn op de 20 weken echo en ik het aan hem vertelde reageerde hij echt een beetje verongelijkt met een: “dat wist ik allang, zei ik toch!” heel grappig en apart!kleine kinderen schijnen dat toch heel goed aan te voelen!ik vond het heerlijk om te weten wat het was, idd erg praktisch met kleertjes en spulletjes kopen maar ook gewoon heel leuk om te weten!Iiedereen mocht het ook gewoon weten, hadden we voor de rest geen problemen mee.Gefeliciteerd met je neefje en veel suc6 en plezier met je echo!